***

Një Hamlet i shekullit 21,
në një qytet
me njerëz që pëshpërisin,
me njerëz që shohin nga vrimat e dyerve të mbyllura.
Në një qytet,
ku qetësia pritet sikur kurbani,
nga këngët e mëllenjave
e shushurimat e rrokjeve.

Rrezet e diellit bien
mbi fytyrat e skuqura të pleqëve,
që rrinë në parkun e qytetit
duke shpresuar të vdesin.
Rrezet e diellit bien kudo,
te unë,
te ai,
te njerëzit e heshtur,
që dukej se dielli po ia trulloste trutë.

Isha një Hamlet pothuajse i marrë,
i shekullit 21.
Një Hamlet revolucionar,
që po i hakmirresha botës
që ia morri zërin njerëzve të qytetit tim,
po i hakmirresha ligjeve makabre te natyrës,
që ia largoi dritën nga sytë,
njerëzve të qytetit tim.
Isha një Hamlet,
që flisja me veten,
jo pse isha aq i marrë,
po se s’kisha me kë të flas.

Isha një Hamlet i shekullit 21,
që me rrapëllimat e eshtrave të kafkës së Jorikut
thyeja heshtjen.
Isha një Hamlet,
që shihja dilemën e Ofelias,
në fytyrat e cdo vajze.
Isha një Hamlet i një bote
ku njerëzit nuk ulnin kokën nga turpi,
por, nga një pajisje që i kontrollon jetën.

Isha një Hamlet,
që shpesh-herë nuk jam.
Një Hamlet,
që vrisja gjashtë herë veten,
para se të vrisja këdo tjetër.

surmount my miscounts

it’s the third time I light the same cigarette tonight,
it wont keep lightning,
not even to kill me.
I guess it’s just not my night.

Its the fourth time I delete the poem I try to write,
for the cigarette that I’m trying to light again,
and again,
and again.
Until it goes completely wasted,
and I have sensed only a bit of it.
I guess it’s just not my night.

It’s the fifth time I’m trying to leave my window open,
but the wind won’t let it,
it pushes the window near to its place,
and leaves me hanging for air.
I guess it’s just not my night.

It’s the seventh,
no,
the eighth, no.
the ninth,
the tenth….
I’ve lost count of the times I’m trying to keep myself sane tonight.
I’ve lost count of the shakings I feel in miliseconds of time.
I’ve lost count of the nails I’m biting tonight,
my mom is afraid someday I’ll start biting my fingers.
Who knows,
maybe tonight, I’ll start biting my own fingers,
and not loose count of it.

Another cigarette wasted,
another window closed,
another nail on the floor,
another night I’ve lost count of…

Dystopian portions of jollity

I like to light things up,
cigarettes,
matches,
myself sometimes.

But, some things
refuse to be lighten up,
refuse to end in flames,
refuse to be taken down into microscopic size.

I would like to light you up too,
to take you down into the glory
of a flame,
to watch you burn from passion,
when the only hole you know
is dry.
When the only light you had is down,
and when the halls that carry
your heart,
finally flood into the sea
of your liqud.

And finally,
I’d like to light up poems too,
so that I can see them dancing
in the air, just like I danced in their rhymes that do not rhyme.
So that I can see words tear apart,
just like your heart did
from mine.
So that I can see the misbalanced
reaction float away,
like never existed,
so that I can feel poetry become
ashes and atoms,
so that I and poetry become one.

Your liquid would evaporate
from the heat too,
it would turn to the same atoms
as us,
and then,
ony then,
we’d be one

Light, very light!

I’m fully naked in front of you.
Before,
I used to wear black underwear
and use my hands to hide other parts of me.

U look at me like you’re drowning,
and I’m the mountain you hold yourself at.
Just like holding at a mountain,
you hold me harshly,
I feel your hands leaving marks on me.
But, I’m not as strong as a mountain,
I’m as fragile as the wind
that helps the sea drown you.

You got into me as soon,
as u saw me naked,
and then started licking the petals of my flowers.
U slowly said,
“of all flowers, I picked yours”
but someone who loves flowers,
knows better than to pick them.
—I thought quietly, while I felt the petals falling
like Niagara falls in spring.
I fell too, right into your cracked bones
and mystic roots.

The yellow wall in front of me smiled.
The mirror, hanging there
looked me envious,
because your kind of yellow gave me more pleasure,
than the wall ever could.

It was light, very light.—
A kind of light I couldn’t afford.
A kind of light, that made me blind.

***

As soon as the sun went down,
u got up.
Looked me in my little, tiny boobs
and slowly said “I love you”.
(I still don’t know, whether u loved the boobs, or me).

And so, I was the mountain that drowned into the sea,
because of your touch,
for your touch.

***

It was light, very light!
A kind of light I couldn’t afford.
A kind of light, that made me blind.

painting: Henri Rousseau, “The Dream,” 1910

ode to unwritten poems

Where do I go when I’m lost?
To poems, they’ve told me.

But, where do all the unwritten poems go?
Do they run in the mountains,
breaking free from the chains I’ve put them?
Do they swim in the sky,
and fly with the fishes?
Do they get along with the unmade pictures
and paintings, unrecorded songs, forgotten strings
and pieces of the lost humans?
Do they hide beneath the heavy burden
of being alive?
Or do they just go,
as everything once in a while…

Dashni’

Hala e mbaj mend,
at’djalin e bukur n’klasë
t’tretë.
M’nyren si u kthy nga
un’ e me ni za
që n’ate kohe mu doke,
ma i ambël se cdo za që
kam ndigju ndonj’here.
“A m’ndihmon n’k’to detyra”-
me ata syt’ e kaltër,
si qielli.
Ni kaltërsi shum’ qet’suse.
E mbaj mend madje edhe m’nyren
qesharake si e doja shkollën,
veç per ata.

Ma von’
e kujtoj ata,
andrrën edhe
m’nyren si u ndisha
kur isha pran’ tij,
si menova për
përjetsi.
Ama kjo asht shum’ absurde
bile për me qenë dashuni.

E kujtoj diellin tu lind,
me at djalin e panjohun,
me zanin e tij melankolik,
e m’nyren qysh tregojke
si e ka desht at’ vajzë,
edhe sa perngjaj un’ me ta.
M’nyren si u shpalos me mu,
artin e varrosun brenda,
zemres.
Po ky moment u zhduk
shpejt
mu si ni anderr.

E kujtoj at kafen e ambël,
edhe shikimin n’syt e tij,
edhe m’nyrën qysh humbesha,
për fjale.
M’nyren qysh humbesha prej botës,
prej vetes.
Perëndimin e atij diellit,
edhe lindjen e ndjenjave t’mia.
E pranoj,
ishte ni lloj prekje,
e frymës dashunisë.
Ama jo,
as kjo s’ishte dashuni.

Tash e shikoj veten,
reflektimin tim’ me ni xham,
mjaft t’thyem
e t’shkat’rruem
Ndihna e bukur,
lekura ime nuk asht’ ma vendi ku e lëndoj veten,
por asht’ mburoja ime.
Nuk kërkoja perfeksionet,
as imperfeksionet,
tashme e kisha gjet’ veten
e nuk kisha nevoje për ato.
Dhe kjo,
pikerisht kjo,
asht’ dashunia e vetme
qe kam ndje ndonjeher’,
dashunia per vetën
edhe qenien tem’.

04:09

There’s beauty in the way how
the clock’s wheels run
only to kiss each other,
and then to
run alone again.
There’s beauty in the sound
of the fire, how it starts with so much
passion,
with so much glory,
and then it just stops.
There’s beauty in the rain that falls
slowly,
making love to
the last November night.
There’s beauty in the smoke
of unfinished cigarettes,
laying lonely but yet together.
There’s beauty in the almighty
white parts of the wall I’ve stared for 1 hour.
There’s beauty in the curtains
hiding me and the night from the sins
we make.
There’s beauty in the sound of pleasure
reaching the piedestal of crashed dreams
and burned houses.
There’s beauty in the dreams
I’ll miss dreaming tonight,
there’s beauty in everything
and nothing, in space, mess,
but mostly there’s beauty in the tiny little pieces
of death I’m living tonight.

Mendime t’pshtira

7/6/2016

Jam jashtë facebook-ut dhe rrjeteve tjera sociale. Nuk e di as përse, kaq papritur gjithcka virtuale u bë e tepërt dhe irrituese, kontrolluese gjithashtu. Me një m’nyrë apo tjetër gjithmonë largohem nga gjërat që më kontrollojnë. Kam atë lloj filozofinë të ngulitur që unë duhet të kontrolloj gjëra, dhe jo ato mua. Në momentin që e kundërta ndodh, unë ik.  Ndoshta është një gjë frikacake që të ikësh nga gjërat që të kontollojnë dhe pastaj nisin të të lëndojnë, por nuk lejoj të jem e kontrolluar. Ëdhe pse në fakt nuk shoh mbijetesë pa kontrollë, edhe unë tani jam e kontrolluar nga dëshira për tu mos-kontrolluar e kështu me rradhë.
Ne si qenie njerëzore jemi të kontrolluar në momentin e parë që hapim sytë në këtë botë deluzionisht iluzionale. Mbasë të ndalosh kontrollin, duhet të ndalosh dhe ekzistencën tënde, të zhdukesh. Kjo pikërisht është esenca e gjithë këtij kontrolli që kemi mbi veten, mbi njerëzit afër nesh, dhe pastaj mbi gjërat duke i kontrolluar ato-të na kontrollojnë ne.  Një paradoks që na kontrollon. Një paradoks që na lë të jetojmë me mendimin se ne kemi fuqi mbi zgjedhjet tona, por nuk kemi. Një paradoks që na mbyll sytë, dhe na lë të jetojmë me mendimin se jemi sy-hapur dhe vixhilent. Nëse karrika mbi të cilën ulem për të shkruajtur këtu, nuk do ishte e vendosur, unë as që do ta mendoja uljen time këtu. Ai mendim nuk do ekzistonte. Nëse ne nuk kemi kontroll në zgjedhjen e fillimit të ekzistencës tonë, atëherë kjo do të thotë që edhe kontrolli, ashtu si jeta jonë, është një iluzion i ekzistencës tonë. Edhe jo-kontrolli që të gjithë duam ta arrijmë është i kontrolluar nga dëshira për mos tu kontrolluar.

Është një botë e pshtirë e di, plot e mbushur me mut. Ka aq shumë mut sa do na paraprinte për një ekzistencë të tërë. Por, pastaj është dhe kontrolli nga mendimi, se vet mbeturinat tona, prodhimet tona na bëjnë keq. Po n’fakt edhe vet ne jemi mbeturina.  Edhe ne s’jemi asgjë më shumë se jashtqitje nga një seks i pakontrolluar.Mbeturinë e atij seksi të pakontrolluar jam unë, në një ekzistencë që nuk është plotësisht e kontrolluar nga unë, edhe vet ndalja e ekzistencës time nuk do ishtë e kontrolluar nga unë, edhe vazhdimi i ekzistencës nuk është i kontrolluar nga unë, asgjë nuk është e kontrolluar nga unë.

 

Është një botë e pshtirë, e di.

 

 

10:04

Poezi

Oh e dashtun,
poezia nuk asht thjesht nji
rimë e fjalëve,
apo nji kryerresht i fjalive.
Poezia asht’ gjuh’ e shpirtit
asht pikturimi i fjalëve,
e vet art i fjales.
poezi asht’ nata,edhe hana, edhe yjet.
Poezi asht’ ajo zhurma e shiut
që e dëgjon n’orët e hershme t’mëngjesit.
Poezi asht’ ai shoku që e dojshe ma shum’
se shok’.
Poezi asht’ edhe dashnia.
Poezi asht’ edhe dielli
që i trullos trutë e njerëzisë.
Poezi janë malet, fushat, kodrat,
e ajri i paster që e ndjen n’mushkni.
Poezi asht’ ajo erë që t’i valvit flokët,
që ti here-here e shan.
Poezi asht’ edhe ajo zbrazëtin’ që t’mbush,
poezi janë edhe lotët e melankolia.
Poezi asht’ ajo kanga e mëngjesit me t’cilën
ti vallzoje kur askush nuk t’shihte.
Poezi asht’ brusha e tharë me ngjyrat e pikturës që ti e do shum’.
Poezi asht’ ajo rrahje e zemrës,
që ti e ke dëgju kur je mbështet te ai.
Poezi asht’ ai,
Poezi je ti,
poezi jemi ne.
Ama, poezi nuk asht’ kjo
renditje fjalish.

The girl from the other side of the ocean

13533265_711353612339688_7788822668701877648_n

Let’s run together in the filthy mountains
and let us meet each other there.
Let’s make a race who finds themselves
faster.
Let’s start to feel poetry,
in the trees, in the palms and in the ocean
wavering down at us,
telling us to be free.
Let’s see what’s there left for us
and I promise you,
it will be left so much.
Let’s burn ourselves in the sun
’cause sun is happiness only when far,
but not so far;
and again as fenix,
let us reborn.
Let’s try to find love,
maybe we won’t find it here,
but in the road of trying.
Let’s find peace within our minds,
and let’s find humanity within our existence
it’s all hidden there,
at the other side of the ocean.
I’ll be waiting.