These nights

Nights like these,
I can’t find the words
They seem to have stuck,
in the places where my foot set print
as it was the last time

Nights like these,
I can only remember your hazel eyes
the wrinkled smile,
the ginger cheeks

Nights like these,
I see through the window of the neighbor that fucks his wife,
constantly

Nights like these,
I barely can speak

Nights like these,
I write despicable poems

Nights like these,
I kill flies with my bare hands

Nights like these,
I notice what a ridiculous human being I am.

Advertisements

I left

I leave in pieces,
bit by bit.
Slowly.

Slowly just like the dance
you once showed me.

The one dance
where the roofs fly
and the windows break.

The one dance
when the night is as dark as my eyes,
and as windy as my breath.

Now, the wind hangs around your throat,
whispers my name,
now the wind dances itself
while you beg of it to stop.

I still decide to leave,
quietly.

I still decide to leave you into her house,
untouched,
unveiled,
kissed in cheeks,
forgotten in roads of freedom.

I leave,
and run far away
until there’s no more of you,
until my memory of you is drained from the heat of the world.

And then,
only then,
we’ll meet again.

I dashur,

Deshta t’ndaj me ty një pjesë t’muzikës klasike, që ma ndryshoi githë pamjen e Ferizajit sot.

M’dukej vetja si një skllave që pik djersë nga seksi i pafund, aq nxehte ishte. Dielli ishte perandori burokrat që m’tmerronte, e që m’shfaqej në cdo fytyrë njerëzore. Pluhuri që fluturonte bashkë me mushkonjat qe pijnë gjak. Mizat qe nuk dinë të dalin nga dritarja ndonëse ajo qëndron e hapur përherë. Lëvizjet e panumërta t’mëllenjave. Nuk ishte e mundur që bota të dukej bukur sot, të pakten jo pa Bach-un dhe “Cara, la dolce fiamma”.

Si mundet një perandor burokrat, që ta pi gjakun, e t’fundos në oqean djersësh, tani t’bëj te ndjesh ekstazë? Jo, spo gënjej. Ndjeja kënaqësi. Dhe nuk ishte kënaqësi e zakonshme, ishte po aq e pazakontë sa që plakun që ulej në stolin pranë bibliotekës dhe që murmurit fjalë t’pakëndshme dhe që gjithmonë them që është i neveritshëm, sot më dukej i kendshëm.

Vapa nuk ishte larguar për asnjë cast, ajo më digjte ende, por nën tingujt e zgjatur të Philippe Jaurosky, m’dukej se dhe une isha bërë një me diellin e vapën. Ndonëse mundohesha t’i qendroja sa më larg diellit, mu ashtu si më këshilloje ti, ne prapë u bëmë bashkë. Ashtu e nxehtë, e djersitur, e rraskapitur, ndjehesha sikur isha 5 vjec. Ndjehesha sikur isha ajo 5 vjecarja ku në ditët më të mira të saj vrapon e luan. Më falni i dashur nëse po tregohem e paqartë, por nuk ndihem vetja shumë sot. M’duket sikur më kanë rrahur me një thuper e tani po me puthin trupin në cdo cep, dhe e keqja është që nuk po ndjej dhimbje, kam frikë se po bëhem një mazokiste e përdhosur nga dielli. Ndoshta po t’pushonte Philippe, gjithë kjo do përfundonte. Por, ajo nuk po pushon sot. Sot e kam lënë të lirë, bashkë me veten.

Kështu i dashur, sot po fluturoj. Po fluturoj në gjithë Ferizajin. Pranë biliotekës me Duras dhe “Dashnorin” e saj, pranë shtepisë me muzikën tallëse të fqinjëve që nuk arrij ta dëgjoj, pranë nënës që më shikon si t’isha e cmendur, pranë githckaje që duket se digjet e prap kërkon mëshirën e diellit. Të kërkoj të falur që nuk po fluturoj te ti, Bach nuk më lejon. Më dërgon shumë afër, aq sa të më deh me mendimet e prezences tënde, pastaj më tërheq prap në këtë strofull mëllenjash qe sot (për cudi) nuk ia kam inat. Të lutem të më falësh.

E jotja,
D.

“Mos mendo që të dua, dhe mos prit që ta shpreh një gjë të tillë. Do t’kisha dashtë shumë me t’dashtë, me qenë Beatricia jote, por ne mirë e dimë që nuk jemi n’parajsë e as n’purgator. Bota ka me vazhdu me qenë tmerrësisht e padrejtë me ne dhe ne kemi me vazhdu me u rrotullu me të.”

-pjese nga letrat per të

***

Një Hamlet i shekullit 21,
në një qytet
me njerëz që pëshpërisin,
me njerëz që shohin nga vrimat e dyerve të mbyllura.
Në një qytet,
ku qetësia pritet sikur kurbani,
nga këngët e mëllenjave
e shushurimat e rrokjeve.

Rrezet e diellit bien
mbi fytyrat e skuqura të pleqëve,
që rrinë në parkun e qytetit
duke shpresuar të vdesin.
Rrezet e diellit bien kudo,
te unë,
te ai,
te njerëzit e heshtur,
që dukej se dielli po ia trulloste trutë.

Isha një Hamlet pothuajse i marrë,
i shekullit 21.
Një Hamlet revolucionar,
që po i hakmirresha botës
që ia morri zërin njerëzve të qytetit tim,
po i hakmirresha ligjeve makabre te natyrës,
që ia largoi dritën nga sytë,
njerëzve të qytetit tim.
Isha një Hamlet,
që flisja me veten,
jo pse isha aq i marrë,
po se s’kisha me kë të flas.

Isha një Hamlet i shekullit 21,
që me rrapëllimat e eshtrave të kafkës së Jorikut
thyeja heshtjen.
Isha një Hamlet,
që shihja dilemën e Ofelias,
në fytyrat e cdo vajze.
Isha një Hamlet i një bote
ku njerëzit nuk ulnin kokën nga turpi,
por, nga një pajisje që i kontrollon jetën.

Isha një Hamlet,
që shpesh-herë nuk jam.
Një Hamlet,
që vrisja gjashtë herë veten,
para se të vrisja këdo tjetër.

surmount my miscounts

it’s the third time I light the same cigarette tonight,
it wont keep lightning,
not even to kill me.
I guess it’s just not my night.

Its the fourth time I delete the poem I try to write,
for the cigarette that I’m trying to light again,
and again,
and again.
Until it goes completely wasted,
and I have sensed only a bit of it.
I guess it’s just not my night.

It’s the fifth time I’m trying to leave my window open,
but the wind won’t let it,
it pushes the window near to its place,
and leaves me hanging for air.
I guess it’s just not my night.

It’s the seventh,
no,
the eighth, no.
the ninth,
the tenth….
I’ve lost count of the times I’m trying to keep myself sane tonight.
I’ve lost count of the shakings I feel in miliseconds of time.
I’ve lost count of the nails I’m biting tonight,
my mom is afraid someday I’ll start biting my fingers.
Who knows,
maybe tonight, I’ll start biting my own fingers,
and not loose count of it.

Another cigarette wasted,
another window closed,
another nail on the floor,
another night I’ve lost count of…

Dystopian portions of jollity

I like to light things up,
cigarettes,
matches,
myself sometimes.

But, some things
refuse to be lighten up,
refuse to end in flames,
refuse to be taken down into microscopic size.

I would like to light you up too,
to take you down into the glory
of a flame,
to watch you burn from passion,
when the only hole you know
is dry.
When the only light you had is down,
and when the halls that carry
your heart,
finally flood into the sea
of your liqud.

And finally,
I’d like to light up poems too,
so that I can see them dancing
in the air, just like I danced in their rhymes that do not rhyme.
So that I can see words tear apart,
just like your heart did
from mine.
So that I can see the misbalanced
reaction float away,
like never existed,
so that I can feel poetry become
ashes and atoms,
so that I and poetry become one.

Your liquid would evaporate
from the heat too,
it would turn to the same atoms
as us,
and then,
ony then,
we’d be one

ode to unwritten poems

Where do I go when I’m lost?
To poems, they’ve told me.

But, where do all the unwritten poems go?
Do they run in the mountains,
breaking free from the chains I’ve put them?
Do they swim in the sky,
and fly with the fishes?
Do they get along with the unmade pictures
and paintings, unrecorded songs, forgotten strings
and pieces of the lost humans?
Do they hide beneath the heavy burden
of being alive?
Or do they just go,
as everything once in a while…

Dashni’

Hala e mbaj mend,
at’djalin e bukur n’klasë
t’tretë.
M’nyren si u kthy nga
un’ e me ni za
që n’ate kohe mu doke,
ma i ambël se cdo za që
kam ndigju ndonj’here.
“A m’ndihmon n’k’to detyra”-
me ata syt’ e kaltër,
si qielli.
Ni kaltërsi shum’ qet’suse.
E mbaj mend madje edhe m’nyren
qesharake si e doja shkollën,
veç per ata.

Ma von’
e kujtoj ata,
andrrën edhe
m’nyren si u ndisha
kur isha pran’ tij,
si menova për
përjetsi.
Ama kjo asht shum’ absurde
bile për me qenë dashuni.

E kujtoj diellin tu lind,
me at djalin e panjohun,
me zanin e tij melankolik,
e m’nyren qysh tregojke
si e ka desht at’ vajzë,
edhe sa perngjaj un’ me ta.
M’nyren si u shpalos me mu,
artin e varrosun brenda,
zemres.
Po ky moment u zhduk
shpejt
mu si ni anderr.

E kujtoj at kafen e ambël,
edhe shikimin n’syt e tij,
edhe m’nyrën qysh humbesha,
për fjale.
M’nyren qysh humbesha prej botës,
prej vetes.
Perëndimin e atij diellit,
edhe lindjen e ndjenjave t’mia.
E pranoj,
ishte ni lloj prekje,
e frymës dashunisë.
Ama jo,
as kjo s’ishte dashuni.

Tash e shikoj veten,
reflektimin tim’ me ni xham,
mjaft t’thyem
e t’shkat’rruem
Ndihna e bukur,
lekura ime nuk asht’ ma vendi ku e lëndoj veten,
por asht’ mburoja ime.
Nuk kërkoja perfeksionet,
as imperfeksionet,
tashme e kisha gjet’ veten
e nuk kisha nevoje për ato.
Dhe kjo,
pikerisht kjo,
asht’ dashunia e vetme
qe kam ndje ndonjeher’,
dashunia per vetën
edhe qenien tem’.

Blog at WordPress.com.

Up ↑