the two lovers

(a drop of rain, talking to its lover about escaping from a bus window):

Come my love,
we don’t have much time,
come my love and rain with me.
This greedy land
of hypocrite capitalists
needs us.

Come my love,
we don’t have much time,
until sun comes out
and evaporates us.

Come my love,
I’ve traveled from far away,
to come to you,
on this dirty bus window.
Only so my drop
would meet yours.

Come my love,
let us ask help from the seas,
or the sweet rivers.
They’ll hide us from the sun.
Let us go there,
we don’t belong here.

Come my love,
don’t let the eyes of these
travelers hypnotize you.
Don’t let their tears
fool you.

Come,
or we’ll disappear under the wheels.

Advertisements

Purple

It wasn’t until he said his favorite colour was purple
That I saw it, breathed it, dreamed it, bathed in it,
Swam in it, drifted off in lilac seas of it

Worlds of endless purple, the velvet of pooling night,
the purple of albinism eyes and purple of skies,
purple of seastars (the one I woke up in my dream) to you in a serene navy
the walls, this heart, suddenly lilac.

I never thought much about it before,
But now I live in it, live for it,
And can see no other colour (you)

Thunderbolts sent from Zeus
and all the other gods above,
while the skies and storms
lay in his mouth of grace.
My legs and arms become electrified,
revived,
and oh so alive.

My burning soul starts laying
in the Elysium fields
or in Tartarus fires,
I could never really know the difference.
But I knew,
that feeling had no place in Earth.
Only in the skies upon,
or in the grounds below.

He was no Dionysus,
or any kind of Baccush,
but I felt like
I was drinking from the Cup of Nestor,
when he kissed the wester of me.
Then he breathes spring in my back,
and every desert in me,
becomes a garden of Eden,
and then
all’s lost.
There’s no reason,
or season.

I robed the amber light
in his eyes,
but oh,
I was no Prometheus
to give it away.
I kept it safe,
somewhere far away.

I hid it there, in the violet beds
of Antheia,
or in the sunny chest of Amphitrite
begging to have one last sight,
of that bright bite of light.

?!

The silence took you,
word by word.

First,
It took the consonants,
so
all I could hear,
was you screaming.

AAAA!
U!
Y?

Then it took the vowels,
so
all I could see
were your attempts
to scream.

It undressed
the whole orchestra,
every melody you had.

When the heartbeats
were the only sound
left,
it took your body,
your heart.
That bloody heart!

Should I too,
rip my ears out,
tear my eyes apart?
Now that,
Everything I hear,
everything I see returns
to the
silence…

Or should I just wait,
for it to take me too?!

I wait

I’m slowly waiting for the wind to take me,
but all it takes are these lightweight leaves.
it flies them, all over town,
then again it sends them back to me,
near my little feet.

I’m slowly waiting for the snow to dissolve me,
but all it dissolves are these blue flowers,
growing into my lungs.
It brought them death so many times,
only for them to reincarnate again.

I’m slowly waiting for the rain
to fall into me,
to cleanse me,
but it only falls into my yellow umbrella,
rapidly.

The time screams,
For I have been waiting too long.

The sun tries to hide,
For I have been ignoring him too long.

I laugh,
madly,
subconsciously.

And finally,
let the sun wrap its arms around me.

These nights

Nights like these,
I can’t find the words
They seem to have stuck,
in the places where my foot set print
as it was the last time

Nights like these,
I can only remember your hazel eyes
the wrinkled smile,
the ginger cheeks

Nights like these,
I see through the window of the neighbor that fucks his wife,
constantly

Nights like these,
I barely can speak

Nights like these,
I write despicable poems

Nights like these,
I kill flies with my bare hands

Nights like these,
I notice what a ridiculous human being I am.

I left

I leave in pieces,
bit by bit.
Slowly.

Slowly just like the dance
you once showed me.

The one dance
where the roofs fly
and the windows break.

The one dance
when the night is as dark as my eyes,
and as windy as my breath.

Now, the wind hangs around your throat,
whispers my name,
now the wind dances itself
while you beg of it to stop.

I still decide to leave,
quietly.

I still decide to leave you into her house,
untouched,
unveiled,
kissed in cheeks,
forgotten in roads of freedom.

I leave,
and run far away
until there’s no more of you,
until my memory of you is drained from the heat of the world.

And then,
only then,
we’ll meet again.

I dashur,

Deshta t’ndaj me ty një pjesë t’muzikës klasike, që ma ndryshoi githë pamjen e Ferizajit sot.

M’dukej vetja si një skllave e djersitur nga permbushja e kenaqesive te perandoreve, aq nxehte ishte. Dielli ishte ai perandori burokrat që m’tmerronte, e që m’shfaqej në cdo fytyrë njerëzore. Pluhuri që fluturonte bashkë me mushkonjat qe pijnë gjak. Mizat qe nuk dinë të dalin nga dritarja ndonëse ajo qëndron e hapur përherë. Lëvizjet e panumërta t’mëllenjave. Nuk ishte e mundur që bota të dukej bukur sot, të pakten jo pa Bach-un dhe “Cara, la dolce fiamma”.

Si mundet një perandor burokrat, që ta pi gjakun, e t’fundos në oqean djersësh, tani t’bëj te ndjesh ekstazë? Jo, spo gënjej. Ndjeja kënaqësi. Dhe nuk ishte kënaqësi e zakonshme, ishte po aq e pazakontë sa që plakun që ulej në stolin pranë bibliotekës dhe që murmurit fjalë t’pakëndshme dhe që gjithmonë them që është i neveritshëm, sot më dukej i kendshëm.

Vapa nuk ishte larguar për asnjë cast, ajo më digjte ende, por nën tingujt e zgjatur të Philippe Jaurosky, m’dukej se dhe une isha bërë një me diellin e vapën. Ndonëse mundohesha t’i qendroja sa më larg diellit, mu ashtu si më këshilloje ti, ne prapë u bëmë bashkë. Ashtu e nxehtë, e djersitur, e rraskapitur, ndjehesha sikur isha 5 vjec. Ndjehesha sikur isha ajo 5 vjecarja ku në ditët më të mira të saj vrapon e luan. Më falni i dashur nëse po tregohem e paqartë, por nuk ndihem vetja shumë sot. M’duket sikur më kanë rrahur me një thuper e tani po me puthin trupin në cdo cep, dhe e keqja është që nuk po ndjej dhimbje, kam frikë se po bëhem një mazokiste e përdhosur nga dielli. Ndoshta po t’pushonte Philippe, gjithë kjo do përfundonte. Por, ajo nuk po pushon sot. Sot e kam lënë të lirë, bashkë me veten.

Kështu i dashur, sot po fluturoj. Po fluturoj në gjithë Ferizajin. Pranë biliotekës me Duras dhe “Dashnorin” e saj, pranë shtepisë me muzikën tallëse të fqinjëve që nuk arrij ta dëgjoj, pranë nënës që më shikon si t’isha e cmendur, pranë githckaje që duket se digjet e prap kërkon mëshirën e diellit. Të kërkoj të falur që nuk po fluturoj te ti, Bach nuk më lejon. Më dërgon shumë afër, aq sa të më deh me mendimet e prezences tënde, pastaj më tërheq prap në këtë strofull mëllenjash qe sot (për cudi) nuk ia kam inat. Të lutem të më falësh.

E jotja,
D.

***

Një Hamlet i shekullit 21,
në një qytet
me njerëz që pëshpërisin,
me njerëz që shohin nga vrimat e dyerve të mbyllura.
Në një qytet,
ku qetësia pritet sikur kurbani,
nga këngët e mëllenjave
e shushurimat e rrokjeve.

Rrezet e diellit bien
mbi fytyrat e skuqura të pleqëve,
që rrinë në parkun e qytetit
duke shpresuar të vdesin.
Rrezet e diellit bien kudo,
te unë,
te ai,
te njerëzit e heshtur,
që dukej se dielli po ia trulloste trutë.

Isha një Hamlet pothuajse i marrë,
i shekullit 21.
Një Hamlet revolucionar,
që po i hakmirresha botës
që ia morri zërin njerëzve të qytetit tim,
po i hakmirresha ligjeve makabre te natyrës,
që ia largoi dritën nga sytë,
njerëzve të qytetit tim.
Isha një Hamlet,
që flisja me veten,
jo pse isha aq i marrë,
po se s’kisha me kë të flas.

Isha një Hamlet i shekullit 21,
që me rrapëllimat e eshtrave të kafkës së Jorikut
thyeja heshtjen.
Isha një Hamlet,
që shihja dilemën e Ofelias,
në fytyrat e cdo vajze.
Isha një Hamlet i një bote
ku njerëzit nuk ulnin kokën nga turpi,
por, nga një pajisje që i kontrollon jetën.

Isha një Hamlet,
që shpesh-herë nuk jam.
Një Hamlet,
që vrisja gjashtë herë veten,
para se të vrisja këdo tjetër.

Blog at WordPress.com.

Up ↑