Vjeshtë shpirtnore

Ndjej se gjithçka asht vyshk n’shpirtin tim,
gjethet,
lulet.
Ata po m’thojnë që prap jam e bukun,
po m’thojnë që jam inspirim për artin e artistët,
po un’ nuk jam asgja tjetër,
pos ni qenie vdekatare.
Pos ni lule, që ka nevojë për diell, e për dashuni.
Po diellin e kanë mbulu retë,
e n’emër t’dashunisë m’i shkelen
gjethet, e m’vranë shpirtin.

Ama un’,prap po mbijetoj n’vjeshtën e shpirtit tim,
po nuk e di, se çka do baj
kur dimri t’vi.
Nashta do zhdukna e tana,
nashta do bahem nja me t’ftohtin,
e acarin,
e nashta do t’bana dimën vet’!

M’kanë than’ që ni qenie si unë,
s’munet me kan dimën,
e as e ftohtë.
Po nashta, kjo asht pikërisht,
n’çka m’kanë shn’drru.
M’zhveshën,
m’lan me asgja,
derisa m’bân dimën vet’!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s